Praktyczne aspekty skierowania do pracy przy zwalczaniu epidemii

Zentiva_zdjecie_skeirowanie_do_pracy_przy_pandemii.png

Możliwość skierowania osób do o pracy przy zwalczaniu epidemii określona została w art. 47 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Do pracy przy zwalczaniu epidemii mogą być skierowani pracownicy podmiotów leczniczych, osoby wykonujące zawody medyczne (czyli w praktyce m.in. lekarze, pielęgniarki, położne, farmaceuci, diagności laboratoryjni, ratownicy medyczni i fizjoterapeuci) oraz osoby, z którymi podpisano umowy na wykonywanie świadczeń zdrowotnych, a także inne osoby, jeżeli ich skierowanie jest uzasadnione aktualnymi potrzebami podmiotów kierujących zwalczaniem epidemii. Nie dotyczy to jednak osób poniżej 18. roku życia i powyżej 60. roku życia, kobiet w ciąży, osób samotnie wychowujących dziecko w wieku do 18 lat, osób wychowujących dziecko w wieku do 14 lat, osób wychowujących dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, osób, u których orzeczono częściową lub całkowitą niezdolność do pracy, oraz inwalidów i osób z orzeczonymi chorobami przewlekłymi. W przypadku gdy dziecko w wieku powyżej 14 lat jest wychowywane przez dwie osoby, którym przysługuje władza rodzicielska, do pracy przy zwalczaniu epidemii może zostać skierowana wyłącznie jedna z nich.

Skierowanie do pracy przy zwalczaniu epidemii następuje w drodze decyzji wydanej przez właściwego wojewodę – w przypadku skierowania do pracy na terenie województwa, w którym osoba skierowana ma miejsce pobytu lub jest zatrudniona, bądź przez Ministra Zdrowia – w razie skierowania do pracy na obszarze innego województwa. Zgodnie z przepisami decyzja taka nie wymaga uzasadnienia. W praktyce może utrudnić to sporządzenie ewentualnego odwołania od takiej decyzji, które adresat decyzji może wnieść do Ministra Zdrowia. Jednocześnie należy podkreślić, że wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania samej decyzji. Niezastosowanie się do decyzji grozi karą pieniężną w wysokości od 5000 zł do 30 000 zł, której nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. W przypadku ponownego niewykonania decyzji ustala się nową wysokość kary pieniężnej, dokonując powiększenia o 25% wysokości pierwotnie nałożonej kary pieniężnej.

Decyzja o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii kreuje obowiązek pracy przez okres do 3 miesięcy w miejscu wskazanym w decyzji. Podmiot leczniczy lub jednostka wskazana w decyzji ma obowiązek nawiązania z osobą skierowaną do pracy stosunku pracy na czas wykonywania określonej pracy. Równocześnie osobie skierowanej do pracy przysługuje urlop bezpłatny u dotychczasowego pracodawcy, którego okres wlicza się do stażu pracy. W okresie pracy przy zwalczaniu epidemii dotychczasowy pracodawca nie może wypowiedzieć umowy ani jej rozwiązać. Zgodnie z rekomendacją Ministra Zdrowia przed wysłaniem skierowania do pracy wojewoda powinien skontaktować się z osobą, wobec której wydawana jest decyzja w celu potwierdzenia, czy wręczenie skierowania jest możliwe.

Osobie skierowanej do pracy przy zwalczaniu epidemii przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w wysokości nie niższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego na danym stanowisku pracy w zakładzie wskazanym w decyzji lub w innym podobnym zakładzie, jeżeli w zakładzie wskazanym nie ma takiego stanowiska. Wynagrodzenie nie może być niższe niż łączne wynagrodzenie (tj. wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatkowe składniki wynagrodzenia, np. dodatki za pracę w nocy, za dyżur medyczny), które osoba skierowana do pracy przy zwalczaniu epidemii otrzymała w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym wydana została decyzja o skierowaniu jej do pracy przy zwalczaniu epidemii, niezależnie od podstawy zatrudnienia (stosunek pracy czy umowa cywilnoprawna), jak również bez względu na to, czy osoba skierowana była zatrudniona w jednym czy kilku miejscach pracy. Dlatego też należy brać pod uwagę cały zarobek wynikający z zatrudnienia osoby skierowanej do pracy, który utraciła ona w związku ze skierowaniem do pracy w innym podmiocie leczniczym.

Osobie skierowanej do pracy przy zwalczaniu epidemii przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia, które to koszty powinny być udokumentowane biletami, fakturami lub rachunkiem. Zwrot kosztów z tytułu zakwaterowania lub wyżywienia nie przysługuje w przypadku zapewnienia w miejscu wykonywania pracy bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia.

Piśmiennictwo:

  1. Ustawa z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.    
  2. Legien K. Zasady kierowania lekarzy do pracy przy zwalczaniu epidemii koronawirusa – opinia prawna; Katowice, 17 kwietnia 2020r.     
  3. Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych – co zrobić, kiedy dostanę skierowanie od wojewody o pracy przy zwalczaniu epidemii COVID-19? Wskazówki dla pielęgniarki i położnej.     
  4. Stasiak E. Dolnośląska Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu. Obowiązki pracodawcy a prawa pracownicze w czasie epidemii. Wrocław, 29 marca 2020 r.     
  5. Cybulski Z, Piotrowska K, Pęcherz T. Informacja o możliwości kierowania pracowników podmiotów leczniczych oraz osób wykonujących. Kraków, 26 marca 2020 r.     
  6. Skalska M. W jaki sposób należy ustalić wynagrodzenie dla osoby skierowanej do pracy na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych?

Przeczytaj także

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Zgadzam się na analizę i profilowanie moich danych osobowych znajdujących się w plikach cookies na potrzeby marketingu bezpośredniego. Więcej informacji tutaj.